De pRWAatpaal- Esther van der Heijden

Esther van der Heijden, 47 jaar

Als ik niet bij RWA ben, ben ik bezig met mijn huis aanpakken. Na 10 jaar in dit huis is het hoog tijd voor wat achterstallig onderhoud en een nieuwe look. Verder hou ik mijn agenda zo leeg mogelijk, zodat er genoeg tijd is voor spontane uitjes en activiteiten. Ik ben niet zo van het vooruit plannen en alles vastleggen.

Sinds 2019 volgens mij. Ik begon op mijn 12e met korfbal bij DOT in Oss en ben via wat omzwervingen terecht gekomen bij RWA. Ik was gestopt bij Olympia met korfballen na de geboorte van Bas, maar het bleef toch kriebelen. Toen ben ik mee gaan trainen en binnen no-time stond ik weer in het veld om ook wedstrijden te spelen in 3. Bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Voor Bas, mijn zoon die in de J6 speelt én voor de U17 om te coachen natuurlijk. Omdat ik niet meer zelf speel, is dat een hele leuke manier om toch wat met al mijn korfbalervaring te doen. 

Die zijn er een hele hoop. Maar als ik moet kiezen dan Bas zijn eerste priktoernooi als Kangoeroe waarin hij het samen met Manuel schopte tot de finale. Dat werd een ware thriller die volgens mij met een verlenging werd beslist (en verloren).

Nee. Maar als coach vind ik het wel belangrijk dat we voor de wedstrijd echt toewerken naar de wedstrijd vanaf het inschieten. Scherp aan de wedstrijd beginnen maakt een wereld van verschil. Daar hamer ik wel echt op en ik zorg ervoor dat we dat met het team goed doen.

Fanatiek wil ik het niet noemen, maar ik ben zeker erg betrokken bij Bas en zijn team. Winnen vind ik niet belangrijk, wel je best doen, leren en plezier maken. Die instelling probeer ik ook mee te geven aan Bas.

Dat was niet bij Bas langs de lijn en ook niet bij RWA. Dat was een oefenwedstrijd met mijn oude club DOT in België. Het eerste team speelde daar op gras, maar er was niks groens te bekennen. Het had de dag ervoor zo hard geregend dat het veld 1 grote modderpoel was. Je liep echt tot je enkels in de blubber. Ik zat gelukkig op de bank en het was wachten totdat iemand in de modder viel. Dat was gelukkig iemand van de tegenpartij (een klein beetje geholpen door een zetje van mijn teamgenootje 😉).

Ik zou heel graag nog kunnen korfballen, maar mijn knieën vinden dat geen goed idee. 

Relaxed

Thee

Veld voor de gezelligheid

Om te coachen een capuchon, langs de lijn een paraplu

Ik vind dat sommige korfballers, ouders en coaches te veel waarde hechten aan winnen. Pas als je in het eerste team speelt is dat belangrijk. In alle teams daaronder gaat het in mijn optiek om leren korfballen en beter worden, als individu en als team. Ook in wedstrijden.